اتفاقاتی که سال 88، قبل و بعد از انتخابات ریاست جمهوری برای مردم رخ داد، اتفاق دور از ذهنی نبود. چرا که فاصله ی بین هسته های مختلف مردم بسیار محسوس شده بود.

اما نکته مهم اینجاست که نقش هنر و هنرمند در پیوند اعضای مختلف این جامعه به هم چیست؟

یا به طور واضح تر، هنر و هنرمند باید چه کار کنند که ارگانیسم جامعه حفظ شود و جامعه به طور عادی به کار خود ادامه دهد؟

بی شک دعوت به وحدت کلمه یکی از این کارهاست که هنرمند توسط هنر خود به آن می پردازد؛ اما چرا غالباً این دعوت به وحدت کلمه نتیجه ی مطلوبی در پی ندارد؟

پاسخ کاملاً روشن است: نصیحت کردن دیگری بی آنکه شخصِ ناصح، عامل آن باشد، بالذات نصیحت باطل و بیهوده ای است.

تربیت یعنی که خود را ساختن

بعد از آن بر دیگران پرداختن

یک مسلمان آن زمان کامل شود

که علوم وحی را عامل شود

نصّ قرآن مبین جز وحی نیست

آیه ای خالی ز امر و نهی نیست

با این حال بر هیچ کس پوشیده نیست که اغلب هنرمندان سراسر دنیا وابسته به جریانات و احزاب اقتصادی، سیاسی و اجتماعی هستند.

خوب بالطبع تلقی مخاطب این گونه هنرمندان این است که هنرمند با هنر خویش در راه تعالی جریان و ایده ی خاص می کوشد (آنهم با هدف ارتقای جایگاه اقتصادی و اجتماعی خویش).

این رویه تا جایی ادامه پیدا می کند که هنرمند غرق در ایده ی خاصی می شود(و مجال آفرینش هنری در راه تعالی آرمانهای انسانی را پیدا نمی کند)، که صد البته این مطلب با روح هنر منافات دارد.

هنر یعنی آزادی.

و هنر اسلامی یعنی آزادی در چارچوب اسلام برای اهتزاز پرچم اسلام در سراسر عالم.

محمّدرضا آقاسی بهره ی آزادگی و حرّیت را در هنر اسلامی به خوبی نمایان کرد. از تمام تقیدات غیر الهی دل کند.

تفسیر و تعبیر جمع اضداد در بین هنرمندان بعد از انقلاب یعنی آقاسی:

فاش می گویم که در هنگامه شاعر نیستم

حیله ی ابلیس را هرگز مباشر نیستم

غرق در بطن البطونم اهل ظاهر نیستم

خصم می داند که جز در خون مسافر نیستم

هرچند که دعوت به وحدت بسیار نیکو و پسندیده است، اما فراتر از آن و اثرگذارتر از آن این است که هنرمند خود نقطه ی وحدت باشد.

هنرمند باید نقطه ی وحدت باشد، باید مرکز پرگار باشد، باید مرکز دایره باشد. دایره ای که محاط است به دایره ی حبّ آل الله علیهم السلام.

این هنر و این هنرمند است که می ماند:

اگر بر سر سفره نانی ندارم

و یا دایه ی مهربانی ندارم

علی رغم دستان پر پینه بر کف

ز سرمایه جز نیمه جانی ندارم

به جز دست مولا پناهی نجویم

به جز مدح مولا زبانی ندارم

چه می جویی از این غریب قلندر

در این غرب غربت نشانی ندارم

بگردید تا دور دور شما باد

دریغا به کف ریسمانی ندارم

مرا هیچ کس حق نان و نمک نیست

            به جز دار خود پشتبانی ندارم

            به جز غرّش رعد و امواج دریا

            پس از مرگ خود نوحه خوانی ندارم

این هنر و این هنرمند است که اگر به وحدت دعوت کند، دعوتش با لبیک عمومی همراه خواهد شد.

کار دین و اسلام و انقلاب، کار بودجه های میلیاردی نیست، کار دل است.

با این همه خرید و فروش کالاهای مثلاً فرهنگی،هنری (مثل کتاب و فیلم و ...) و به ظاهر برای اسلام و انقلاب و دفاع مقدس که آنهم قراردادهای خرید و فروشش در لابی های فراماسونری بسته می شود، نمی توان کسی را به اسلام دعوت کرد.

کاری که آقاسی کرد و هنوز هم به کرم اهل بیت علیهم السلام ادامه دارد، حاصل خون دل است، وگرنه هیچ سازمان و ارگانی از خنجر زدن به آقاسی پروا نکرد.

واین آقاسی بود که به هیچ حزب و گروه و دسته و رسته ای دل نبست.

فانَّ حزبَ اللهِ هم الغالبون

تنها دلبستگی اش در این هیاهو سیّد علی خامنه ای بود. دلیل این دلبستگی را نیز در یک بیت خلاصه کرده است:

چون فاطمه پشتوانه ی اوست

تا هستم و هست دارمش دوست