محمدرضا آقاسی شاعر ولایی كه به خاطر توانمندی شگفت آور حافظه شعری و اجراهای ویژه اش در ذهن بسیاری از مخاطبان علاقه مند به ادبیات آیینی ماندگار شده است، چند سال پس از تحمل دوره ای از بیماری دارفانی را وداع گفت. امسال فرزند او، مجموعه ای از سروده های پدر را با عنوان «بر مدار عشق» منتشر كرده است كه در آیینه این كتاب می توان چهره ای كامل تر و رساتر از شاعری آقاسی مشاهده كرد كه می تواند الگویی برای شاعران جوان باشد.
تصویری كه برای عموم مخاطبان شعر وی از هنرمندی اش به جای مانده، شاعری است كه یك نفس شعرهای بلندی را می خواند و با درك درست از روان شناسی مخاطب، او را تهییج و وادار به ارتباط حسی مستحكم با شعر می كرد. این تنها بخشی از هنرمندی آقاسی بود و اینك پس از درگذشت او دیگر باید با متن طرف بود و میزان توانایی یا ناتوانی هنری او را در پس كلمات او دید، نه نوارهای كاست و ویدئویی.
بخشی از آثار آقاسی را شعرهای تاریخ مصرف دار تشكیل می دهند كه در مناسبت های خاص و با توجه به رویدادهای جاری روز و مباحث فكری و فرهنگی جامعه سروده شده اند. این بخش از آثار او شاید تنها ارزش تاریخی داشته باشند. بخش دیگری از آثار وی دلسروده ها و شعرهای ارزشی و ولایی است كه با توجه به قدرت او در سرودن شعر روایی، دارای رگه های درخشانی از شعر است كه متاسفانه در بسیاری از قضاوت ها درباره شعر آقاسی این گونه بیت های جاندار او از دیده ها پنهان مانده است.
در بوته آزمایش عشق/از نمره بیست، صد گرفتیم
یا:
ای شمایی كه در خود خزیدید/ شیعه راستین یزیدید!
یا:
بجز غرش رعد و امواج دریا/پس از مرگ خود نوحه خوانی ندارم
یا:
طیف مشاطه گرانید چه بند اندازید
كور خواندید كه ما را به كمند اندازید
یا:
هفتاد و دو سر سپرده مولا/ تسلیم اشاره های یك انگشت
آنچنان كه گفتیم قدرت اصلی شاعری آقاسی در سرودن شعر روایی بود و شاید توانمندی او در این عرصه با ایرج میرزا قابل مقایسه باشد.
آقاسی همچنین در استفاده از تلمیحات (ازجمله تلمیح به آیات، روایت و اشعار شاعران بزرگ) قدرتمند بود. برای مثال به این دو بیت بنگرید:
ناله من نطفه در تبعید بست / زیر بار «فاستقم» پشتم شكست
یا:
«ای ناز تو بهترین سرآغاز» / چشمی به نیاز ما بینداز
به هر روی آقاسی از معدود هنرمندانی است كه در عرصه شعر معاصر توانسته است آثاری ارائه كند كه بخش هایی از آن به مثل سائر تبدیل شوند و این خود، توان هنری اندكی نیست.